Quillan2008

Dag 7: Quillan-Col de Festes-St.Benoit-Quillan.

Onder een dreigende hemel draaiden we het domein uit om onmiddellijk onze tocht te beginnen met een idyllisch ritje vlak langs de Aude tot in Esperaza.

Daar begon een dertien kilometer lange klim via Fa en Rouvenec naar de Col des Tougnets  (558m).

Even voor de top draaiden we rechts op om de beklimming naar de Col de Festes (677 m.) aan te  vatten.

Je hebt hier een mooi zicht op de Chateau de Montségur (http://home.scarlet.be/~mirepoix/montsegur/montsegur.htm).
Ondertussen waren de regenvestjes al een paar keer aan en uit geweest. Geen echt schitterend fietsweer dus, maar we moesten nu eenmaal verder.

Nieuwe beklimming door de bossen naar Col St. Benoit(614 m) en spectaculaire afdaling (eindelijk!) naar St.Couat du Razès, dachten we,
want we kregen nog de Col de Dieude(545 m.) te verteren.
Ondertussen was de zon door de wolken komen piepen en konden we op het zonnige marktpleintje van Castelreng onze lunch verorberen.
We kregen daarbij de hulp van de dorpshond die de restjes kwam "schooien".
Dat leverde ons een vrij unieke foto op van Tom die een hond streelt...en van Eric die een chocoladekoek in één keer tracht door te slikken.

Een gezamelijke foto op het brugje verder waren we al op weg naar La Serpent via de Col de Plane(596 m.), samen goed voor een
opnieuw een klimmetje van een tiental kilometer. Maar nadien konden we genieten van een 12 km. lange afdaling tot in Esperaza. Acht kilometer
verder zaten we al terug op ons terras te genieten van een Duvelke en een Vedett. Vast en zeker hard verdiend.

 

 

Dag 6 de koninginnerit

De dag begon redelijk bewolkt, maar de Franse Sabine Haegedoorn (in betere versie weliswaar)
beloofde in onze regio prachtig weer, wat nog bewaarheid werd.
Na een stevig ontbijt stond ons eveneens een stevig ritje te wachten, wat voor ons deze week
zeker de KONINGINNENRIT zou worden.
Om de rit toch niet al te lastig te maken, vertrok de rit net voor de Col de St-Louis (687m), richting
Prugnanes om dan via St-Paul-de-Fenouillet, door de Gorges de Galamus (http://nl.wikipedia.org/wiki/Gorges_de_Galamus) trekken.  Voor we door
de "gorges" trokken, werd eerst nog een fotoshoot genomen van de streek dat we net verlieten.
Onze aandacht werd ook getrokken door een bord dat voornamelijk fietsers dienden op te letten
voor "des vents violents" (hevige windstoten).  Toen we door de kloof fietsten werd ons
direct duidelijk waarom!  In sommige bochten stonden we zo goed als stil door de hevige tegenwind.
We voelden ons hier nederig en klein en volledig onder de indruk van dit prachtige door
weer en wind gesculpteerde decor.
Maar we zouden nog meer verrast worden door de ruwheid van deze streek.  We naderden langzaam maar
zeker de ruïnes van het katharenbolwerk "chateau de Peyrepertuse" (800 m) (Zie ook de links hieronder). Voor we de klim naar
dit bolwerk zouden aanvatten, moesten we eerst nog de Col de Grès (406 m) en Col de la Croix dessus (403 m)
oprijden.  De klim naar Peyrepertuse is een kleine 4 km, met een klimpercentage van, naar het schijnt,
om en bij 12 % gemiddeld. De ene kon dit klimwerk al beter verteren dan een ander,
maar het resultaat was voor iedere deelnemer hetzelfde.  De persoonlijke overwinning om dit te kunnen
realiseren werd bekroond met een prachtig zicht over het landschap dat we net hadden "overwonnen".
Op onze terugweg dienden we 35 km. in te beuken tegen de wind.  Deze terugweg liep via
Cubières-sur-Cinoble en Bugarach over de Col de Bancarel (496 m) en wat verder de Col de Linas (667 m)
om te eindigen op de col St. Louis waar we 's morgens waren vertrokken.
Na deze rit van om en bij 100 km was voor sommigen de weldoende warmte van de sauna meer dan welkom.
's Avonds werd een sober maal genuttigd, klaargemaakt door Rita en aan de BBQ meester bakker Germain.  Iedereen voelde
de vermoeidheid en een goede nachtrust was dan ook  meer dan welkom.

Dag 5: Rustdag (11 juni)

Een rustdagje inbouwen is geen slecht idee.  Vooral als de weersvoorspellingen er niet
zo goed uitzien.  In de voormiddag scheen een verraderlijk zonnetje, maar op de middag
liet het weer zijn ware gelaat zien, met onweer en de bijhorende regen.
Dus op voor een bezoek aan de wijnkelder Mont Tauch in Paziols (http://www.corbieresweb.com/english/terroirs/durban/paziols.htm ) als alternatief. Weinig
nieuws dus van het fietsfront, wat dan weer goed was om onze vermoeide spieren wat te laten rusten.
's Avonds werd ingetogen mijn verjaardag gevierd met een klein glaasje champagne en een sobere kaasschotel in het chalet. 

Iedereen kroop dan ook vroeg in zijn kaf, want de volgende dag volgde er een zware rit.
 
 

Dag 4: rit Quillan-Puivert-Granes-Quillan

Derde rit.  Bij iedereen zit er al wat verzuring in de spieren.  Het kreunen en steunen
bij het opstaan benadert het hospiceniveau.  Doch, na een goede douche en een goed ontbijt
is bijna iedereen opnieuw van de partij om het avontuur aan te gaan,
want met de perceptie van "dujardin-plat" kan je ettelijke woordenboeken volpennen.
Djieëm geeft vandaag forfait en klimt bij het cateringduo in de bestelwagen.  Goed zo, dan
kunnen er nog eens zonder telkens te moeten stoppen, goede actiefoto'sgenomen worden.
Alhoewel de meteo onweer voorspelt, kruipt iedereen (min 1) toch op de fiets, gezien het
prachtige weer van het moment.  Het parcours leidt ons via Quillan langs de Aude richting
Brezilhou en Brennac.  Tot Brezilhou hadden we een zo goed als vlak parcours, maar vanaf
hier was het een goede 6 km klimwerk richting Col du Portel (601 m), met na iedere bocht
een andere verrassing. Alsof dat nog niet genoeg was stuurde de parcoursbouwer ons nog eens bergop
door het gehucht La Fage. Vanaf dan dienden we de drukke maar dalende D117 te volgen
tot Puivert en zijn mooie burcht (http://home.scarlet.be/~mirepoix/streek/circuit02.htm ).  Hier joeg Ericus Secundus ons de Col des Tougnets (558 m) op,
maar we konden tot hier nog volledig genieten van prachtige vergezichten en
pittoreske gehuchten, dorpjes en stadjes.
Vanaf St-Jean-de-Paracol was het tot Espéraza dalend, waar we ons goed konden laten gaan,
daar de bochten niet te scherp waren.  Maar de keerzijde van de medaille was dat de regen
met bakken uit de hemel kwam gevallen.  De meesten stopten dan ook in Espéraza en stapten
in de bestelwagen maar pas na het bezoek aan een plaatselijke herberg.  Enkel Germain en ondergetekende reden, bij gebrek aan plaats in de camionette,
voorzichtig de laatste 6 km tot L'Espinet in de gutsende regen verder.  Na een opfrisbeurt en het middagmaal, kwam Laura al weer vanachter de wolken piepen.
Na een wandeling door het domein begon de competitie "stekstuiveren", of "schietstuiveren", of "kalle stuiveren".  Een volksspel waarbij
je met loden schijven de inleg op de "kalle" tracht te verzilveren.  Na een korte initiatie
en een heel "taktiesj" spel mochten de twee bleukes, ikzelf maar voornamelijk Tom,
het meeste geld verzilveren.  Beginnersgeluk of aangeboren pure klasse?  Als we Jempi als
voorbeeld moeten nemen, zal het wel het eerste zijn.
Na een lichte maaltijd vergezeld van een lokaal wijntje in het restaurant
en na de briefing van deze en de volgende dag, "kroop" iedereen in zijn nest,
dromend van een nieuw avontuur.

 

( http://www.wgtc.be/ )

 

 

Yves 

Dag 3: Quillan-Escouloubre les Bains-Axat

Veel problemen met het aanpassen van onze blog, waardoor het thuisfront op hun honger bleef zitten.  Dat zijn dan de
ondoorgrondelijke euvels van de informatica.  Hopelijk is dit nu opgelost, zodat jullie onze avonturen kunt blijven volgen.

Schitterende morgen deze morgenmet veel zon en geen wind.
Kléber junior compleet uitgerust en dat hebben we vandaag gevoeld.
Om 7u stond hij al volledig in uitrusting alhoewel we pas afgesproken hadden om 9u30 te vertrekken. Na een copieus
ochtendontbijt sprong iedereen in zijn fietstenue, klaar voor een nieuwe uitdaging.  We fietsten langs een prachtig parcours,
maar toch een serieus "vals plat" van enkele kilometers doorheen de Défilé de Pierre-Lys en iets verder de
Gorges de Saint-Georges. Een fabel-"Lord of the Rings"achtig decor, waar je een soort van claustrofobisch en
minimalistisch gevoel kreeg tussen die steile rotswanden en -pieken.
We reden van Axat tot Escouloubre les Bains, via Gesse, de grotten van Aguizou, naar de forelvijvers van Usson-les-Bains,
over een lange méér dan vals plat beklimming.  En als dat nog niet volstond, moesten we net voorbij Escouloubre-les-Bains
links omhoog richting Col de Moulis (1099 m) en iets verder naar de Col de Garavel (1256 m).  Ik denk dat deze
beklimming de "mietjeskant" van de Mont Ventoux waardig is.  We bedwongen deze toppen elk op zijn eigen tempo en iedereen
ging er, aan de oerkreten te horen, "gezwijnd" op.  Van daar uit was het echter afdalen.  In Le Bousquet hebben we
onze fietsen op een hoop gesmeten om daar ons middagmaal te nuttigen, waar we al vlug gezelschap kregen van
een lieve boxer die wilde meegenieten van onze hartige hapjes, en dat dan ook deed.
Hierna was het een afdaling van enkele kilometers met percentages die tot 15% gingen en niet meer te tellen haarspeldbochten.
Sommige goede klimmers zijn niet altijd goede afdalers.  Dit is geval van ondergetekende.  Mijn remblokjes stonden waarschijnlijk
roodgloeiend, bij wijze van spreken.  Bedoeling is wel heelhuids beneden te komen.
Na een 80-tal kilometers en een laatste beklimming naar het domein, konden we opnieuw moe maar voldaan onze fiets stationeren
in de camionette. 
Na een weldoende douche of bad, konden we genieten van een lekkere barbecue, klaargemaakt door chef kok Germain en onze moeder catering Rita.
Tom zorgde ook voor het kunstig keren van het vlees en hulpje Jempi leerde ook de knepen van het vak van de chef.  Vader catering Eric
zorgde voor de bijhorende drank bij het maal.  Na het afruimen werd nog eens nagekaart over de dag en de vooruitzichten voor de komende
dag. Wat die brengt?, dat blijft altijd een beetje een raadsel!

Yves